PRACA IRLANDIA

Sprawdź, kto cię rekrutuje
Wyłącznie licencjonowani brytyjscy pośrednicy mogą rekrutować osoby do pracy w wybranych branżach. Polscy emigranci przed wyjazdem powinni sprawdzić, czy ich pośrednik działa legalnie. Leśnictwo komercyjne, ogrodnictwo, przetwórstwo rybne, zbieranie owoców morza, hodowla bydła mlecznego, pakowanie, przetwórstwo, ogrodnictwo i rolnictwo - wg. "Gazety Prawnej" są to branże, do ktrórych mogą rekrutować pośrednicy tylko z licencją. Co ważne wymóg posiadania licencji obejmuje także firmy, których siedziba znajduje się w innych krajach niż Wielka Brytania. Licencje wydaje rządowa agencja Gangmaster Licensing Authority (GLA). Pośrednicy bez ważnej licencji muszą liczyć się z karą do dziesięciu lat pozbawienia wolności i grzywną. Wydanie licencji (jej koszt to od 400 do 9 tys. funtów) jest obwarowane wymogiem podania przez wnioskującego licznych informacji: o firmie, ewentualnej karalności w przeszłości itp. Polski resort pracy przypomina, by sprawdzić czy firma, która szuka nam pracy działa legalnie(wykaz na stronie www.kraz.praca.gov.pl; agencje z brytyjską licencją na stronie www.gla.uk). Jeszcze przed wyjazdem pracownik powinien mieć umowę określającą zakres obowiązków, warunki ubezpieczenia, pakiet socjalny, zagranicznego pracodawcę, zasady wynagradzania itp. Jedyne opłaty, jakie może pobrać pośrednik od pracownika, to faktycznie poniesione koszty tłumaczenia dokumentów, dojazd i powrót osoby wysyłanej za granicę, badań lekarskich i wizy. W razie łamania prawa pomocy można szukać na policji lub w ambasadzie. Na stronie GLA znajduje się też formularz skargi w języku polskim. Anonimowo można zadzwonić do Crimestoppers pod numer 0 800 555 111.

Kogo szukają w irlandzkich domach opieki
Nie musisz mieć doświadczenia, by znaleźć pracę w irlandzkim domu opieki. Wystarczy, że znasz angielski na takim poziomie, że codzienna konwersacja nie stanowi dla ciebie problemu. Średnia płaca dla opiekuna to ok. 16-18 tys. euro rocznie (plus różnego rodzaju dodatki i np. darmowe posiłki w godzinach pracy). Wynagrodzenie rośnie wraz z doświadczeniem. Jeśli prócz tego masz kierunkowe wykształcenie (nie musisz być lekarzem czy dyplomowaną pielęgniarką), możesz liczyć na ok. 20 tys. euro rocznie. W domach opieki pracę mogą znaleźć jednak nie tylko opiekunowie czy szeroko pojęty personel medyczny. Potrzebne są także osoby do obsługi pensjonariuszy (sprzątacze, kucharze i ich pomocnicy, tzw. złote rączki, ogrodnicy itp.). Od tej grupy – częściej niż doskonałej znajomości angielskiego – wymaga się jednak doświadczenia. Osoby o najniższych kwalifikacjach mogą liczyć na wynagrodzenie rzędu ok. 1300 euro miesięcznie (mniej więcej na poziomie krajowej płacy minimalnej). W większości domów w godzinach pracy dodatkowo można liczyć na darmowy posiłek. Obawiasz się, że o pracę w irlandzkim domu opieki wcale nie jest tak łatwo? Niepotrzebnie. Wystarczy, że jesteś elastyczny i nie upierasz się, że chcesz pracować w tej, a nie innej placówce, a wybór będziesz miał naprawdę spory. Mimo iż Irlandia jest stosunkowo niewielkim krajem, ośrodków zapewniających pomoc i opiekę osobom starszym oraz niepełnosprawnym jest naprawdę bardzo dużo. Wszystko przez to, że Irlandczycy cenią sobie wysoką jakość takich "usług". Większość domów jest niewielka i bardziej przypomina luksusowe hotele lub sanatoria niż szpitale. W samym Dublinie i jego okolicach znajdziesz ok. 70 takich domów, w Cork – 53, a w Galway – 49. Nie wszystkie ośrodki zapewniają jednak całodobową opiekę. Część z nich to tzw. domy dziennego pobytu, gdzie osoby starsze, mogą pod opieką fachowców spędzić czas. We wszystkich ośrodkach, prócz personelu medycznego i paramedycznego potrzebne są także osoby prowadzące różnego rodzaju warsztaty, np. plastyczne, chór, czy zajęcia na których pensjonariusze oddają się rozrywkom takim jak gry towarzyskie. Niezbędni są także fizjo- i psychoterapeuci.

Polacy wciąż kochają Irlandię
Fala emigracji do Irlandii wcale nie maleje. W 2006 r. na wyspę przyjechało znacznie więcej Polaków niż rok wcześniej - podaje "Gazeta Wyborcza". Takie dane ujawniło właśnie irlandzkie ministerstwo spraw społecznych i rodziny, które nadaje numery irlandzkiego ubezpieczenia społecznego (PPS). W 2006 r. taki numer nadano prawie 90 tys. Polaków. To o 25 tys. więcej niż w całym 2005 r. W dodatku dane za ostatni rok nie obejmują jeszcze grudnia. To pokazuje, że mamy rosnącą falę emigracji do Irlandii - komentuje dr Maciej Duszczyk, ekspert od migracji z Instytutu Polityki Społecznej UW. Zastrzega jednak, że nie należy dodawać liczb z kolejnych lat, by przekonać się, ilu Polaków przebywa w Irlandii. Osoby, które otrzymały numer, mogły wyjechać lub pracują na wyspie sezonowo. Nikt nie wie dokładnie, ilu Polaków mieszka na Zielonej Wyspie, szacuje się, że od 100 do 250 tys. O numer PPS występuje się tylko raz, jeśli ktoś wyjeżdża, numer nie przepada - tłumaczy Oonagh Duffy z biura prasowego ministerstwa spraw społecznych i rodziny. Ministerstwo dopiero zamierza wspólnie z urzędami skarbowymi sprawdzić, ile osób mających PPS regularnie płaci podatki lub pobiera zasiłki. W stosunku do liczby mieszkańców w 4-mln Irlandii Polaków jest nawet więcej niż w Wielkiej Brytanii. Wyspa przyciąga naszych rodaków m.in. ze względu na praktycznie nieistniejące tam bezrobocie i wysokie płace. Trwa boom w budownictwie, branży, w której Polacy są szczególnie cenieni. Zdaniem dr. Duszczyka Polacy wybierają Irlandię nie tylko z powodu pracy i zarobków. Irlandczycy to otwarte społeczeństwo, pamiętają swą niedawną emigrację i dlatego ze zrozumieniem patrzą na Polaków - mówi. Pewną rolę odgrywa też bliskość kulturowa, m.in. wspólna religia. Na razie obecność Polaków nie wpłynęła na wzrost bezrobocia w Irlandii. Zdaniem dr. Duszczyka, jeśli tempo przyjazdów się utrzyma, sytuacja może się jednak niebawem zmienić i Polacy zaczną odbierać pracę Irlandczykom. To może wywołać protesty, konflikty społeczne - ostrzega. Porównywalnych danych za ostatni okres nie ma jeszcze z Wielkiej Brytanii. Liczba osób otrzymujących numer ubezpieczenia społecznego (NINo) w roku od czerwca 2005 do czerwca 2006 wyniosła 171 tys. W poprzednim roku było to 62 tys. Inaczej niż w Irlandii numer dostają tylko osoby pracujące lub występujące o zasiłki, a nie uczniowie czy niepracujący małżonkowie. Z kolei dane z rejestru pracowników WRS sugerują, że liczba Polaków przyjeżdżających do Wielkiej Brytanii się stabilizuje. (PAP)

Emigranci nie chcą wracać do Polski
Aż połowa Polaków na Wyspach nie zamierza w najbliższej przyszłości wracać do kraju. Pracują głównie fizycznie. Ich średnie zarobki to 7,5 tys. zł miesięcznie na rękę - wynika z pierwszych badań nad emigracją, przytaczanych przez "Gazetę Wyborczą". Raport "Polscy konsumenci w Wielkiej Brytanii i Irlandii" przygotował instytut ARC Rynek i Opinia. Ankieterzy pytali 1389 osób w samolotach, autobusach, na lotniskach w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Szacuje się, że z Polski wyjechało 1,5 mln osób. Oficjalnie w Wlk. Brytanii zarejestrowało się 600 tys., w Irlandii 200 tys. Polacy na Wyspach zapuszczają korzenie, dobrze zarabiają, kupują mieszkania. I ściągają rodziny. Szlifują język i awansują - mówi wiceprezes ARC Rynek i Opinia Adam Czarnecki. Najczęściej pracują fizycznie. Zarabiają zwykle 1500-2200 euro miesięcznie netto. I to właśnie z powodu o wiele wyższych niż w Polsce płac wielu emigrantów odwleka decyzję o powrocie. 55% Polaków w Wlk. Brytanii i 49% w Irlandii zapowiada, że nie wróci, a jeśli już, to dopiero za 5-10 lat.

Czy emigranci będą wracać
Za sprawą emigrantów, Wielka Brytania ma najlepiej wykształconych pracowników niskiego i średniego szczebla. Czy dyplomowani nauczyciele, zmywający naczynia w brytyjskich restauracjach, inżynierowie noszący cegły, będą wracać do Polski i czy się odnajdą na naszym rynku? Nie miałem wyboru - Wyjeżdżając do Wielkiej Brytanii ponad trzy lata temu nie miałem wyboru. W Polsce nie mogłem znaleźć pracy, musiałem zatrudnić się na angielskiej budowie. Jestem po ekonomii. Gdybym teraz wrócił do Polski musiałbym zaczynać od zera. Nie wiem, czy jako trzydziestolatek, bez doświadczenia w zarządzaniu, ktoś by mnie przyjął na stanowisko menedżerskie. Pewnie mógłbym liczyć tylko na zatrudnienie w firmie budowlanej. W Wielkiej Brytanii należę do grupy najmniej zarabiających pracowników fizycznych. Przyuczam też do pracy praktykantów. Nie spełniam się zawodowo, miałem wyższe aspiracje zawodowe, ale dobrze zarabiam – twierdzi Jarosław Jakóbczyk, absolwent z Poznania. Inna rzeczywistość Podobnego zdania jest Karolina, absolwentka pedagogiki w Bydgoszczy, obecnie opiekunka do dzieci w jednym z brytyjskich rodzin. - Będąc w Londynie wysyłałam kilka maili do bydgoskich szkół, starałam się o stanowisko pedagoga. Dyrektorzy odpisywali, że nie są zainteresowani, bo mam tylko "goły" dyplom magistra. Sugerowali, że powinnam zrobić w Polsce dodatkowe kursy, szkolenia. Odpisywali mi, że nie mam doświadczenia, a opieka dwójką dzieci to za mało. Dostałam nawet maila, w którym dyrektorka pisała, że nie widzi mnie jako pedagoga, bo zbyt długo byłam oderwana od polskiej rzeczywistości. W Londynie żyje mi się średnio, należę do osób o najniższym statusie. Chociaż dobrze posługuję się językiem, nie znalazłam pracy na bardziej satysfakcjonującym stanowisku. Chciałabym pracować w szkole, to było moje marzenie – mówi Karolina Cymes, ma 31 lat. Na pewno nie wrócę Nie wszyscy należą do osób o najniższym statusie. W Wielkiej Brytanii dobrze radzą sobie lekarze, pielęgniarki, spece od informatyki. Przedstawiciele tych zawodów z pewnością nie będą chcieli wracać. - Po dwóch latach w klinice stomatologicznej od zwykłego pracownika, awansowałem na zastępcę szefa całej sieci. Teraz to ja przyjmuję pracowników. Dobrze zarabiam, dwa razy w roku wyjeżdżam na wakacje, nie przepracowuję się, spełniam się zawodowo. Na pewno nie wrócę do Polski. Mam tu rodzinę, kupiłem dom, żona nie musi pracować – mówi Tadeusz Laskowski, stomatolog z Gdańska.